zondag 20 maart 2011

AWD 20 maart 2011

Het is lang geleden toen ik voor het laatst in de AWD ben geweest. Vooral door 'privé omstandigheden' omdat ik een beetje op benzine rantsoen moet leven, maar vooral eigenlijk omdat ik sinds een maand een volkstuintje heb waar ik gigantisch veel werk aan heb om het op orde te krijgen. De tuin is 3 jaar lang volledig verwaarloosd geweest, en dus heeft alles een zeer ingrijpende snoeibeurt moeten krijgen, is het bijna volledig overwoekerd door zevenblad, en ligt er gigantisch veel rotzooi. Ik heb er een hele klus aan om alles daar op orde te krijgen en besteed er ook elk vrij moment aan. Pas nu na een maand kon ik toch eindelijk ook de leuke kanten van tuinieren zien, en wat dingetjes inzaaien. Daar doe je het uiteindelijk toch voor.

Maarja voor zowel AWD als tuinieren is lekker weer wel fijn, en heeft het laatste helaas wat prioriteit. Totdat alles weer op orde is, maar omdat ik alles super lowbudget moet zien te regelen, gaat dat nog wel even duren. Maar het is wel een oase al zeg ik het zelf, zo veel vogeltjes, mn eigen tuin merel, winterkoninkje en heggemus paartje. Direct aan de polder dus de gruttos, kivieten en andere weidevogels zijn ook in de buurt, evenals buizerds, valken en wellicht ook wel uilen. Het is de bedoeling biologisch te tuinieren dus er zal vast nog heel veel moois te voorschijn komen. Soms zal ik mooie dingen hier ook neerzetten, maar in principe zal ik daar een apart blog voor bijhouden. De link staat hier ergens op deze blogpagina.

Ik wilde eigenlijk naar Pannenland, maar met een lege tank durf ik dat nu niet aan en ga naar de Zilk. En helaas... gesloten slagbomen. Het is dus eindelijk zo ver, betaald parkeren ingevoerd. Ze bekijken het maar, ik heb geen geld bij me en ga een beetje treurig weg. Weer een tegenslag in het leven als iedere cent er letterlijk één moet zijn. Gelukkig kun je via Langevelderslag wel gratis parkeren en de AWD in, dan neem ik de wat minder aantrekkelijke duinen voor lief. Het is er gelukkig wel altijd heerlijk rustig omdat dit een onbekende/verborgen ingang is. Maar helaas, de eerste 100 meter ben ik al een hele horde hardlopers tegen gekomen, met flauwe opmerkingen zoals "Hebben we toch nog iets bereikt, iemand ingehaald" Hoe veel lol kun je hebben? Zelfs off the road ben ik nog 7 mensen tegen gekomen. Ik ben niet de enige die het betaald parkeren ontwijkt denk ik?

Eindelijk is voor mij ook een mysterie opgelost. Al tijden hoorde ik een vogel allerlei geluiden maken, varierend van een vuurpijl, tot de roep van een buizerd. En na een jaar zie ik eindelijk deze meester zanger in actie. Een doodgewone roodborst... Waarom brengen ze dit repetoire nooit ten gehore bij mij thuis in het parkje? Er waren heel erg veel roodborstjes actief vandaag. Na mezelf afgevraagd te hebben of de lentevogel pur sang al terug is, hoor ik opeens de tjif tjaf. En voor mij is het echt lente. Niet dat ik nog niet overtuigd was, maar een tjftjaf is voor mij de associatie met de lente.

Roodborstje, de mysterieuze zanger die mijn vraag beantwoordde: Wie zingt daar toch? 

 Verder in de duinen sta ik op een duintop. En daar liggen op een afstandje 15 damherten heerlijk in het zonnetje, sommige zelfs nog in slaap. Dat zie je weinig. Sierlijk hun nekken opgevouwen, neuzen in de elleboog. Het zijn de bachelors, de jonge spitsers en enkele vrijgezelle mannen. Hun geweien hebben ze nog.
In de verte ziet iemand dat ik iets in het oog heb, en komt ook dichterbij, omdat ik mij geen kaas van mn brood laat eten besluit ik ook het risico te nemen dichterbij te komen, vluchten gaan ze nu toch wel. Helaas kon ik niet dichtbij genoeg voor mooie foto's. Ik loop ze nog wel achterna, en het is mooi om ze zo over een duinkam rustig weg te zien gaan, tegen de strakblauwe hemel, on top of the world. Jammer dat zo'n bok met mooi gewei niet nog eventjes omkijkt.




 En verder... tja niet veel meer gezien, een hoop vogels gehoord. Ik was toch eventjes met mijn eigen ding bezig. Heerlijk het is weer lente! En ik was even de weg kwijt. Niet echt maar ik was hier al een tijdje niet geweest. En nu kon ik even mijn navigatie uit proberen. Hoera alle verharde wegen van de AWD staan er ook op. Ik ben in de buurt van de Hout weg en zo vond ik toch even de snelste weg terug naar de uitgang. Ik had het anders ook wel gevonden, maar vond het toch leuk om even uit te proberen.

zondag 26 december 2010

Amsterdamse Waterleidingduinen 26 december 2010

Jaja het is eindelijk weer eens zo ver, ik ben naar AWD geweest en met meer dan 3 gelukte foto's thuis gekomen :) Dus, het is weer eens tijd voor een blog(je). Ik ben de afgelopen tijd nauwelijks in de AWD geweest, door de korte dagen en drukke weekenden is er toch weinig tijd beschikbaar, en dan de weersomstandigheden ook nog eens!

Maar ik dacht dat het vanmorgen wel mee zou vallen met de gladheid, ondanks dat ik een halve cm ijs van mijn autoruiten af moest bikken. Ondanks dat de straat hier nog erger glom dan voorheen. Ik vond het eigenlijk niks om verder te rijden, Lisse is echt beroerd met strooien. En als ik een heuveltje oprij, schrik ik me lam van een idioot in een antieke polo die besluit om op die heuvel in te gaan halen. Hoe achterlijk ben je? Hij reed al op de bumper van zijn voorganger, en ik zie de bui al hangen, laat gas los en wijk heel voorzichtig naar rechts. Hij slingert, schuift, draait bijna om en parkeert net niet tegen mijn auto aan. Vervolgens rijd hij schuivend en slingerend weer verder en hopelijk met wijsheid om toch maar iets later op bestemming aan te komen. Ik zit ondertussen wel af te vragen of ik nu wel zo slim ben om persee naar AWD te willen. Besluit om toch door te rijden.
Bij de spoorwegovergang, zijn drie auto's op elkaar gegleden. Lullig bochtje maar het is duidelijk hoe dit ontstaan is. Dit is de gemeente grens, en precies op die lijn heeft gemeente Noordwijkerhout gestopt met strooien en schuiven. De weg is daar schoon, maar richting Lisse dus niet. Mensen dus vol vertrouwen doorgereden en verrast door dit lullige bochtje wat een ijsbaan was geworden door de ijzel. Maar ik opgelucht omdat ik weer veilig door kon rijden.
De oprit naar de N206 was slecht, ik wist niet of mijn auto dit wel ging trekken die heuvel op, en ben rechtdoor gereden naar Langevelderslag. Maar daar kon ik ook niks omdat parkeren in een dik pak sneeuw ook niet gaat werken als ik weer weg wil. Ja ik ben een trutje wat dat betreft, maar ik heb geen goede banden en mn auto is te licht. Ik neem geen risico's. Ik ben niet bang, maar vertrouw mn auto niet.
Uiteindelijk toch voor gekozen naar de Zilk te gaan. Heerlijkheid, het was nog lekker rustig. De terreur van joggers en stokprikkers is nu aangevuld met sleeen en langlaufers, ja zelfs skieers. Daar heeft Waternet nog niet over nagedacht...
Bij de schaftkeet staat een mannetjes damhert te graven naar voedsel. Hij laat zich makkelijk benaderen, alles wat hem boeit is iets wat onder de sneeuw ligt. Ik krijg niet de indruk dat de herten al erg honger hebben. De bomen zijn nog niet zo aangevroten als vorige winter.

Het enige moment dat zn neus niet in de sneeuw zat



Na wat foto's loop ik verder. Het thema vandaag is denk ik de kramsvogel. Want die waren er in grote getalen. Het eerste stuk waar ik ze zag, samen met lijsters en merels, rook ik de gegiste geur van de duindoornbessen aangedaan door de vorst. Hun laatste voedselvoorraad. En ja dat gegiste dat leidde natuurlijk tot openbaar dronkenschap. Enkele kramsvogels en merels hipten laveloos rond met afhangende vleugels. Zij hadden een gezellig kerstfeestje zo. Hopelijk blijft Reintje dan wel afwezig. Het zou te makkelijk voor hem zijn, en wie weet wel een bijzonder kerstmaal.



De sporen in de sneeuw waren vooral van vossen en bunzings/marters. Weinig damhert, dus ik verwachtte ook niet om die veel te gaan zien. Ik liep helemaal door richting het strand, ben daar niet geweest omdat ik het briljante idee had om dwars door de duinen terug te lopen.
Eerst nog een bos vol kramsvogels, mezen en goudhaantjes bewonderd. Ontzettende drukte daar, en deze waren niet dronken.

Kramsvogel

Kramsvogel
Geen idee.... :-P Koolmees?

Goudhaantje, zo snel zo beweeglijk, is al weg voor je foto kunt maken...


Ik volgde een spoor van een tractor waar Waternet kennelijk wat bomen heeft gerooid om ruimte te maken. Uiteindelijk hield dat wel op en moest ik door de sneeuw heen. Ik wilde niet terug en dacht dat het allemaal wel mee zou vallen. En het meidoornbos werd dichter en dichter, waar ben ik aan begonnen? Ik volgde een koeien/hertenspoor. Dat was de juiste keuze. Op wat bomen die wat haar van mn hoofd hebben getrokken na, kwam ik na een half uur uit de wildernis vandaan. Ik heb een paar damherten weg zien rennen, voor de rest wel heel veel (vosse) sporen, maar geen vogel gehoord of gezien.
Ik kwam uit op de Franse Vlakte. Boven zee hing een bui, en er ontstond een regenboog. Ik wilde liever zo snel mogelijk naar huis. Hier was de sneeuw her en der zo ver opgestoven dat je soms een halve meter wegzakte. Het was niet leuk en het was koud. Ik volgde maar weer de diersporen en kwam weer op een pad uit. Gelukkig. En ik herkende opeens ook weer waar ik was en kon naar de auto lopen.

Somewhere... over the rainbow.... way up high.... lalala

De wilde zwanen zijn weer terug (al lang al maar ik zie ze voor het eerst weer zo massaal)


Het damhert stond er nog steeds woest te graven, omringt door hele families, fotografen, sleeende kinderen, langlaufers raasden langs hem heen. En hij ging ongestoord door. Niet wijs dit hert... Maar leuk voor al die mensen die hier misschien wel voor het eerst kwamen, en meteen al op kerstdag een mooi mannetjes hert zien in de sneeuw.

Ik kan me weer gaan opwarmen. Gelukkig, de weg naar huis is ontdooid, alleen het parkeerterrein thuis is nog een ijsbaan. Hoe lang zal het sneeuw nog blijven liggen? Het dooit zo hard, maar ik ben blij dat ik vanmorgen nog wel even de ijzel getrotseerd heb.

dinsdag 28 september 2010

AWD 28 September 2010

Zo ik ben weer eens actief in blogland. Mijn vakantie in Engeland leverde niet voldoende materiaal op om over te bloggen. Maar ik heb wel een Badger (das) gezien :) De tijd was verder te kort om een mooie wandeling te maken. Ik heb wel een wandeling gemaakt, maar was heel druk met bramen eten en andere dingen. Ach misschien dat ik nog een klein blogje maak. Heel klein :)

Maar vandaag, de Waterleidingduinen.

 Ingang Oase

Damhert hinde
 Vandaag op deze sombere maar gelukkig droge dag lekker even op paddenstoelenjacht geweest in het AWD. En mijn gevoel dacht, Oase, in het bos horen paddenstoelen dus daar moet ik zijn. Maar helaas viel het in mijn gevoel iets tegen. Ik kwam vooral heel veel herten tegen, maar niet de grote burlende jongens. Een hinde met haar opgroeiende jong. Heel veel spitsers. Ja ik vond het ook wel leuk om weer eens tussen de damherten te lopen. Ze liepen voor me uit, leken totaal niet bang te zijn, tot de wezens met de stokken naderden. Toen was het feest over en uit. Weg damherten... :(
Damhert spitser

Roodborstje
 Ik liep mijn weg weer terug want ik besloot om naar de Zilk te gaan, aangezien ik dacht daar grootste kans te maken op vliegenzwammen. Want ze horen bij de heide, bij de berkenbomen, bij wat zuurdere grond. Onderweg naar parkeerplaats zongen de roodborsten uit volle borst. De wintertijd nadert en ze laten weer van zich horen en zien.
 Toen viel mijn oog op deze lijkt wel omgekeerde paddenstoel. Alsof de sporen bovenop zitten. Vraag me niet om de naam, helaas ben ik niet in bezit van een paddenstoelengids :( Ik ken er wel aardig wat, maar deze dus niet bij naam. Wel dat je ze vaak in graslanden ziet. Alleen jammer dat ik er thuis pas achter kwam dat er een mug en een vlieg op zaten.
Zwavelkopjes
Verder rond de beukenboom zag ik opeens heel veel paddenstoeltjes in alle soorten en maten. Zwavelkopjes, en dezelfde soort in het rood. Een halfje eekhoorntjesbrood, en deze zwammen hieronder. Ja als ik mogelijkheid heb zoek ik alle namen erbij. Ik weet het nu echt niet.

En deze deed me denken aan een zeekaak. Een hele dikke pannenkoek of iets anders van meel. Je zou er zo een hap van nemen :) Maar dat doen we maar niet. De enige die ik herken is de vliegenzwam, en die is helaas giftig. Ik laat ze maar in al hun glorie staan.


Ingang de Zilk

En ja hoor bij de Zilk is het al meteen raak. De eerste paddenstoel die ik zie is een vliegenzwam. Hoewel ik nog lichte twijfels heb over deze, omdat ik weet dat er een eetbare oranje versie bestaat, compleet met stippen. Maar ik ga het niet proeven om zeker te weten. Ik hou het euforisch genoeg toch nog maar op een vliegenzwam :P

Vliegenzwam? 
 Judasoren. Een van de weinige parasitaire paddenstoelen die ik vandaag gezien heb. Ik vind het ook wel een van de meest bizare soorten moet ik zeggen.
Judasoor 

Parasolzwammen 
Parasolzwammen. In de Oase waren ze allemaal verdwenen omdat het daar te nat is. Maar hier in de Zilk staan er nog gigantisch veel. Ik vind ze wel tof, heb er zo lekker bij op de grond gelegen, kijken of ik de bewoners kon ontmoeten. Maar volgens mij waren ze een beetje ontdaan, naast deze 2 lagen er 3 omgemaaid en gemolesteerd op de grond. Ik zou ook niet blij wezen als mijn huis ingestort was.
Parasolzwam 

Vliegenzwam  
 En ja dit is absoluut een vliegenzwam. Hehe eindelijk eentje gevonden. En ik altijd maar denken dat hier in de buurt geen vliegenzwammen voorkomen. Dat het iets is voor de Veluwe en vooral voor Drenthe. Nou niet dus, ik kan ze heerlijk dichter bij huis zoeken. Ik vind ze wel heel erg gaaf :)
Vliegenzwam 
 En dit was de mooiste van vandaag. Een echte rood met witte stippen. Oh kwijl... En hij was nog helemaal puntgaaf ook. Niemand die er overheen gewalst is, geen hert die het geprobeert heeft er een hap uit te nemen.
Zo mooi...

zondag 26 september 2010

Images of Somerset, UK

Van 21 tot en met 24 september was ik in Engeland. Hier had ik gehoopt nog lekker veel in de natuur te kunnen wandelen. Met de auto ben ik geweest dus ik kon en wilde mn spiegelreflex meezeulen.
Helaas had ik maar 2 dagen, en kwam er niet veel van om echt doelgericht de natuur in te trekken. Dit plan heb ik uitgesteld tot het voorjaar, wanneer ik hoop iets langer naar Engeland te kunnen gaan.

Ik heb wel het geluk gehad, een Badger te kunnen zien, eigenlijk 2. Mijn B&B hebben twee dassen die ze bijvoeren, en elke avond dus langskomen. Ja een rugzak badger dus, maar denk maar niet dat ze op een meter bij je komen. De term rugzakbadger is betrekkelijk. Ze worden gevoerd en daar houd het op. Zodra ze je zien, zijn ze wobbelwobbel zo verdwenen. Ze zijn wel ongelooflijk schattig om te zien, een hoog uiterlijk aaibaarheidsfactor. Maar ik probeer het niet uit, en genoot dus van het uitzicht vanuit mijn kamer.
Rugzak Badger (ik kon niet flitsen dus beetje donkere foto)

Tussendoor ontkom je niet altijd aan de natuur om je heen. Dus hier volgt een korte impressie van mijn wandelingetje naar Gog & Magog. Twee druiden eiken van ruim 2000 jaar oud. Gog is helaas al dood, Magog leeft nog wel, en ondanks dat ze er volgens mij beter uit ziet dan vorig jaar, is de verwachting dat ook zij het niet lang meer zal maken. Allemaal dankzij vandalisme door pelgrims (Gog is dood omdat iemand hem in de fik heeft gestoken) maar misschien ook wel old age. 2000 jaar gaat buiten je vermogen om voor te stellen hoe lang dat is.
Ooit waren Gog en Magog de eerste 2 eiken die een laan van totaal 34 eiken vormden richting de Glastonbury Tor. De overige 32 zijn begin vorige eeuw allemaal omgehakt.
Gog  (de boomstronk) & Magog (het donkergroen ernaast)
Magog 

Magog 

Gog, van zn bast ontdaan, maar hij is ook weg aan het rotten helaas...)
Onderweg terug naar mn B&B kun je kilo's en kilo's bramen plukken. En wat heb ik er nu spijt van dat ik niet een emmer mee heb genomen en ze voor thuis geplukt heb. Aangezien hier weinig plekken zijn waar ze zo rap en zo snel een emmer vol kunt plukken met heerlijke zoete en grote bramen. Ik kwijl nog na... Maar volgende week, nieuwe ronde, alleen neem ik ze niet mee naar huis, dat gaat de inhoud van mijn koffer niet fijn vinden.
Bramen in overvloed





En dat was eigenlijk alles. Het is niet veel maarja ik had er de tijd niet zo voor. Volgende keer meer :)

zaterdag 11 september 2010

AWD 11 september 2010

Vanmorgen vroeg met een kennis naar Pannenland geweest. Het was vandaag een ongelooflijk eind lopen, waar precies geen idee, maar een heel eind door de koeienpaddock door een gebied waar zelfs ik mn ogen uitkeek omdat ik er nog nooit geweest was :)
Aan het begin van de wandeling zagen we een ongelooflijke hoeveelheid damherten, de kleintjes al aardig gegroeid. Het is nu natuurlijk de tijd van het burlen, maar dat doen de bokken geloof ik vooral 's avonds en 's nachts. Eerst hadden we nog het dilemma bij de runderen, nou net de dikke vette grote stier stond midden op ons pad. Dus we twijfelden nog een beetje. Er sprongen heel veel damherten voorbij, en even later verdween meneer in de bushes. Tja eigenlijk was er niks aan de hand, maar het blijft een stier, en daar wil ik niet op een meter afstand langs lopen. Just in case ;) Maar we konden er voorbij.
Dit probleem hadden we ook even bij de zwanen. Er zat een koppel wilde zwanen (yeah ze zijn er weer) met 2 jaarlingen, en pappa zwaan zat fors en opgeploft met een dikke nek op de rand. Konden we er langs of niet? Hij droop af het water in, schudde wat veren en we konden opgelucht voorbij gaan. Gelukkig zijn wilde zwanen iets relaxter dan de knobbels.
We kwamen echter verderop ook nog wel 2 flinke damhert bokken tegen, ze zien er zo in deze periode echt gruwelijk impossant uit :) Maar ze wilden niet echt poseren :( Of het zal wel aan mijn nog immer aanwezige fotografie talent liggen. Ik had een mooie rand van messcherpe bladeren, met daarin een gecensureerd damhert. Hij wilde vast niet herkenbaar zijn.

Na nog een eindje lopen kwamen we bij de schuilhut, met de wens om voor mn kennis nog de rugzakvos te zien. Maar waternet heeft een waterleiding neergegooid, hoe afzichtelijk en waarom is dit nodig? Ik vermoed dat de rugzakvos weinig zin in klimpartijen heeft. We hebben er een tijdje gezeten, totdat ik in de boom een vogel hoorde schreeuwen. Opeens vloog er een blauw glanzend iets weg en schoot het water in. Het deed me denken aan een grote kolobri qua kleur, zo ongelooflijk radiant kobalt blauw :) Maar het was een ijsvogeltje. Hij ging op de rand zitten en ik kon me uitleven hem op de foto te zetten terwijl hij nog het spartelende visje in zn maag een plekkie geeft.
Dit was toch wel de laatste plaats waar ik ijsvogels had verwacht te zien! Na een kwartiertje vloog hij over het water weer in een prachtig kobaltblauwe glans weg. Ik heb vaker ijsvogels gezien maar deze glanzende vlucht is me nog nooit opgevallen.
IJsvogel

Blij met het zien van de ijsvogel vertrokken we even later weer. Geen vos gezien. Via Astrids Driftje zijn we naar Vinkenveld gelopen. Onderweg zat er een Vlaamse Gaai op het pad. Heel vreemd hij vloog niet op. Volgens mij was het een jonge gaai, maar zijn vleugel hing ook af. Kon waarschijnlijk niet zo goed vliegen. Net genoeg om de boom in te vliegen. Nou het zal wel goed komen, misschien is hij inderdaad nog jong en het pas net aan het leren. Als hij een kort stukje wel kan vliegen zal het niet zo heel ernstig zijn. Hij miste wel links zijn kenmerkende blauwe spiegel.



Verder hebben we niet zo veel bijzonders gezien. Na 4 uur waren we het wel zat en hebben we nog wat gegeten bij de Boshut. Je moet toch wat :) Ik heb mijn conditie training weer gehad, in stralend weer! En kijk uit naar morgen. Misschien dat ik daar ook nog wel mooie foto's kan maken. Maar dat is wat lastiger als je op een paard zit :)

zondag 1 augustus 2010

Loonse en Drunense Duinen 31 juli 2010

Vandaag ben ik het eens verder op gaan zoeken. Ik had me opgegeven voor de jaarlijkse nachtwandeling in de Loonse en Drunense duinen. Een gebied waar ik al een tijdje heel graag heen wilde. En het zit er vol met dassen dus tja dan is de keuze snel gemaakt. Gezien de aard van de excursie (nogal donker) geen foto's helaas.

Somber weer levert meestal een sombere foto op

Het is wel druilerig weer, dus mijn plan om eerder te gaan en zelf wat rond te neuzen strand een klein beetje. Ik wilde het risico niet lopen dat ik of wel doorregend was voor dat de excursie begonnen was, dan wel dat ik uren in de auto moest zitten wachten. Ik koos er voor om dan maar later te gaan, en rond 20.00 was ik op plaats bestemming. Het bleek al gauw dat de routes in het gebied bijzonder slecht aan stonden gegeven en het vooral veel ruiterpad was. Ik liep maar gewoon een stukje en kwam bij de grote zandverstuiving uit. Wat een weidte, maar in tegen stelling tot de stilte die ik verwachtte, had je er veel lawaai van omringende snelwegen en vooral van de Efteling. Je hoeft er niet voor je rust te komen dus.  Er was ook verder niks te zien en niks te horen. Er waren wat spechten bezig in een boom achter mij en dat was alles.
Ik liep het bos in, en raakte mijn orientatie heel erg kwijt. De zon ging onder daar waar ik dacht dat het oosten was... raar maar waar... Maar ik liep dus het bos weer in, waar ik dacht dat ik ongeveer vandaan kwam en kwam op een soort duinkam/duinwal terecht, een smalle verhoging maar wel behoorlijk hoog, met bovenop een smal kronkelend voetpad. Ik voelde me er soort van thuis, dus het zal wel dassen habitat zijn, en scande de omgeving af voor sporen van dassen. Iets zei me dat ik zo in de buurt was van een burcht. Ik vond een gat in de grond, ik stuiterde van geluk, wie weet was dit een dassenburcht. Ik gleed me een weg naar beneden en zag dat het gat dicht was. Maar toch dat gevoel dat ik om me heen overal dassenpijpen zag deed me al goed voelen. Of ze nu echt waren of niet. Ik ben er even blijven hangen in de dassenomgeving. Echt ze zitten hier, geen twijfel...
Ik liep maar weer verder want ze laten zich toch zo gauw niet zien, wetende dat ze hier onder mij heerlijk opgerold liggen te slapen, en toch wel zouden wachten tot ik weg was.

Beetje wazige foto... maar ik vermoed dassenwerk :)
 Ik had ondertussen geen flauw idee waar ik ongeveer zat. Maar ik zag een fietspad en met de invallende duisternis ben ik dat fietspad maar gaan volgen en kwam ik bij een veldje met damherten terecht die naast de afspraak lokatie was voor de excursie. Dus heb ik ook nog even damherten gezien en aangeraakt. Of het echt damherten zijn betwijfel ik, gezien hun formaat. Ze waren net iets groter dan een geit, en die in AWD zijn meestal toch flinke jongens formaat kalf. Maar het blijft mooi dat ik op zo'n manier die dieren wel heel erg dichtbij kon meemaken. Gelukkig bestaan er dus hertenkampen. Hoewel ik van mening blijf dat dit soort dieren er niet in thuis hoort.

Nadat ik even bij het restaurant een kop thee had gedronken, was het tijd voor de excursie. Er hadden zich maar liefst 62 mensen opgegeven, dus er waren 4 boswachters/gidsen opgetrommeld. Uiteindelijk waren het 86 deelnemers. Wat een drukte!

Ik had de juiste boswachter gekozen, want bij de vraag waar we aan denken bij nachtdieren, kwam ik uiteraaaard met de das als antwoord. En heeft die man een half uur honderduit staan praten over de dassen hier. Hij observeert ze zelf ook, en ik ben dus wat informatie rijker over waar ze zitten enzo. Maar hij zei ook dat de gidsen instructies krijgen de groepen nooit langs burchten te laten gaan, geen lokaties te geven en zeker geen speciale dassen excursies te organiseren. Wat leef ik toch weer in een leuk land :s Maar hij vertelde toch ook dat er veel dassen zitten in de duinwal in het zuiden van het stuifduin. En niet in het oosten maar hij wist niet waarom dat was. Die duinwal, ahhh daar waar ik dus eerder. Ik wist het dat ik daar goed zat :) Dus ik ga nog eens terug, met alle informatie en dan zeker naar het Brandt. Daar moet ik wezen. En dan ook eens een buitenrit maken, want er zijn hier maneges genoeg die dat organiseren. Ik heb het al een paar keer gedaan en het blijft gaaf zo'n rengalop door de duinen.

De excursie zelf viel wat tegen, anderhalf uur opgejaagd door een aantal fanetieke wandelaars door het stuifzand voortslepen. Het zweet liep van mn rug... tempo lag veel te hoog voor deze luchtvochtigheid en vooral ook voor de veelal ongetrainde deelnemers. En dan nog zo'n idioot die de hele tijd maar vragen stelt en nog erger met zn zaklamp schijnt. Als je wat wilt zien, waarom ga je dan met een nachtwandeling mee? Grrrr
De nachtzwaluw liet zich niet horen, wel heb ik wat vleermuizen gezien. Deze excursie wordt normaal eerder gedaan, waardoor er meer te horen is, maar het was op de oorspronkelijke datum noodweer, dus ging niet door.
Ook zaten er een paar ouders tussen die het nodig vonden hun veel te jonge kinderen (tussen 7 en 9 jaar) mee te nemen. Dus hadden we er eentje die met sleepvoeten er ook wel voor zorgde dat alle beesten op tijd gepeerd waren. En last but not least, de vaste club deelnemers die je in iedere excursie wel hebt, die denken dat ze enorm lollig zijn... Welkom bij de wereld van de excursies... maarja je krijgt anders nooit een kans zoiets mee te maken. Hoewel ik heb gemerkt dat het hier makkelijk is om gewoon zelfstandig 's nachts de duinen in te trekken. In het AWD zou ik het niet zo gauw durven, je moet toch meestal langs een beheerdershuis. De boel lijkt daar beter bewaakt.

Toen we bijna ten einde waren, hoorden we eindelijk iets. Een bosuil. Is de wandeling toch niet voor niets geweest :)
Er schijnen hier ook oehoes te zitten. Tja ik ga er voor nog een keer te gaan tegen schemertijd. Misschien dat ik toch maar een tentje ga kopen, das wel een stuk handiger, dan blijf ik gewoon in de buurt overnachten. Want voor een vroege vogel wandeling is het toch net effe te ver rijden. 

Informatie gekregen:
- Oehoes in het oostelijke deel
- Dassen in het zuiden en westen rond de duinwal en helaas ook vooral langs de N261. Vrij veel dassen te zien bij het Brand en vanuit ingang de Rustende Jager. En het gebied rond St Michelsgestel en Boxtel iets verder weg.
- Ransuilen zitten massaal in de dennenbomen bij de ingang Bos en Duin de megagrote dennenappels te immiteren
- In de Brand komen ook veel ijsvogels en boomkikkers voor, die laatste is zeer zeldzaam maar niet in dit gebied

woensdag 28 juli 2010

Amsterdamse Waterleidingduinen 28 juli 2010

DEEL 2 TOEGEVOEGD AAN DIT BLOG (omdat ik vanavond nog een keer geweest ben)

Vanmorgen was het stralend mooi weer, en ik ben al een tijdje niet in AWD geweest. Dus ik besluit vandaag maar weer eens te gaan. Want je weet maar nooit wanneer het weer gaat regenen.
Deze blog gaat overigens heel kort worden, net zo kort als mijn wandeling. Ik was er maar een uurtje. En alles wat ik gezien heb was een (wilde) vos en een specht (geen foto). En de VVV konijntjes. Wat is mijn foto van de dag/week/maand konijntje alweer groot geworden...

Ik zag iets aan de kant van het water zitten, het was pluizig en roestbruin, het had voor mij alles kunnen zijn een jong hertje, een haas of een vos. Ik ging uit van de tweede, en bleef rustig aan de overkant staan kijken. Het mysterieuze dier kijkt op. Het is echt een vos. En een wilde. Ik blijf doodstil staan, hij kijkt naar me, en ik hoop dat hij niet vlucht. Maar hij zit zich vol te vreten aan een kadaver van een damhert, en hij heeft kennelijk honger en gaat rustig verder.
Hij zit vrij ver weg, lastig om op de foto te krijgen, want afstandsfoto's hebben bij mij bijna altijd last van diepte onscherpte, dus scherp is het niet (maar dat zijn jullie gewend van mijn superfoto's uch uch). Ik sluip iets dichterbij, en ik kan zo zeker 10 minuten kijken, af en toe komt een walm van dat kadaver mijn kant op. Yuk dat dat beest dat eet...

Dan krijgt hij me door en vlucht weg... en ik loop mijn rondje verder. Vandaag als een wonder heb ik de gele route gelopen (ik en op de paden blijven... En meer dan die vos heb ik dan ook niet gezien. Zelfs geen enkel hert, niet eens de sporen.... zo vreemd :( Maarja ik was ook maar heel kort in het AWD. Kwam eigenlijk even een beetje voor mezelf, on a mission zeg maar. Ik moest even iets kwijt.

Ik ga binnenkort (vanavond, morgen, vrijdag) nog voor de herkansing, als het weer meezit. Eerst ook nog eventjes uitkijken naar zaterdag, dan ga ik mij op nieuw terrein begeven, en hoop ik dit keer ook echt in de sporen van mijn geliefde dasjes te treden. Ik kijk er naar uit, het heeft lang geduurd.

Pannelands Parkeerwachter konijn (wild x tam)
 's Avonds ben ik toch nog een keer naar AWD gegaan. Naar de Zilk dit keer,  je wilt toch wat variatie.
Ook hier was het rustig met dieren, heel erg rustig. Zo af en toe moest ik even wennen aan echt helemaal niks horen. Ook geen vliegtuigen. Ik ben om de grote schapen paddock heen gelopen. Ik verbaasde me over het pad langs het kanaal wat de laatste keer toen ik hier liep, een kaal pad was. En nu liep ik tussen het metershoge riet, over een geschoren weggetje zeg maar, tussen de heggewikke en wederik door. Een mooie kleurenpracht moet ik zeggen, en aan de zijkant kropen de windes zich een weg omhoog in de meidoorns. Hier was ook wel volop geluid, van de krekels. Wat ik een heerlijk zomers geluid vind.
Onbekend vlindertje, een piepkleintje van nog geen cm
 Aan het einde van het pad besluit ik een stukje van het pad af te gaan, en hoor ik wat geritsel. Er staat een groepje damhertbokken in het bos :) Eindelijk.... ik besluit het eventjes rustig te bekijken, en door een doorgang kom ik oog in oog met een mooie bok die daar net doorheen wilde. Een beetje lullig staat hij daar met zn kop omlaag, en ik denk dat ie serieus in de knoop had gekomen met de meidoorns die er groeiden. Hij was wijs en liep toch terug, en dat deed ik ook, want ze stonden op het pad. Dus ging ik daar nog even foto's maken. Er was ook een vader met dochter en die vader liep naar de plek waar ik eerder dat oogcontact had. Hij joeg de jongens op, en ze kwamen zo heel mooi op ons af gerend. Ze hadden weinig keus om zowat tussen ons door te gaan. Vond het wel even een beetje eng, want die geweien zijn toch best wel impossant. Maar ze doken vlak voor ons toch het bos nog in. Maar ze kwamen dichtbij genoeg om zowat hun luchtverplaatsing als een wind langs ons heen te voelen. Heel erg gaaf om zo dichtbij die dieren te zijn (ja ok op een kinderboerderij lukt dat ook wel, maar dit zijn wilde damherten).
Ik was kwaad op mn camera die geen serie foto's wilde maken, lampje kwam er te laat achter dat ie nog volledig op macro ingesteld stond... en zolang ik dan geen macro opname had willen maken van de stippen in de vacht, gaat dat natuurlijk niks worden. Baal baal... ik heb nog een hoop te leren voor zaterdag :)


Dit was de wat jongere bok, niet minder imposant overigens
De heren verdwenen weer aan de horizon, ik liep verder om de schapenpaddock heen richting uitgang. Stilte... heel erg veel stilte, slechts verbroken door de altijd aanwezige groep kraaien. Ze cirkelden hun rondjes al krassend aan een donker wordende hemel. En ik verbaas me over hoe anders dit deel van AWD er nu toch uitziet. Maar vooral ook over de ongelooflijke stilte van vandaag, zelfs geen vogels. Waar zijn alle dieren heen?

Op naar een volgende keer, misschien morgen nog, of anders vrijdag weer eens naar de Oase. Hopelijk is het weer goed gezind :)