Amsterdamse Waterleidingduinen 11 juli 2010

De dag dat een groot deel van Nederland rouwt om het verlies van het Nederlands elftal. Ach mij  boeit het niet zo en ik grijp de kans dolgraag aan om naar het AWD te gaan. En oh wat was het gelukzalig rustig, geen enkele jogger, het enige wat ik tegen kwam waren 2 fotografen. En het was zulk heerlijk weer, niet zo verrekte warm meer.

Ik begon uiteraard weer bij Pannenland, en had het idee de gele route te gaan lopen. Maar know me, dat lukt me natuurlijk niet want ik doe bij voorkeur aan intuitief wandelen, ik ga daar waar mijn voeten mij brengen. Ik vergeet nog te zeggen dat ik eerst eekhoorntjes ging kijken, en ik zag een cute baby eekhoorntje omhoog rennen. Te snel om op de foto te krijgen helaas. Dus ging ik maar het gele pad volgen. Tot aan het water, toen kreeg ik al een afwijking, maar eerlijk gezegd was ik ook het gele bordje/paaltje al kwijt. En dus besloot ik voor het Eiland van Rolvers langs het water te lopen richting de Zilk langs het Nieuw kanaal. Daar was het druk met vogels en eenden.

Ik leefde me uit op de visdiefjes, besloot eventjes te gaan zitten. En toen kwamen er overal damherten uit het riet vandaan om te drinken. Ik genoot van de rust, er was helemaal niemand. Er was ook een klein damhertje bij.

Nadat ik de foto's terug zag, bleek deze op te trekken met een bok. Althans het moeder figuur had al een flink gewei.

Ik zat er heerlijk te genieten, maar ik moest toch door. Bij de oversteek van het Nieuw kanaal kreeg ik de behoefte midden op het pad te gaan zitten. Er zat schuring in mn schoenen en ik vreesde blaarvorming, dus dat moest ik even oplossen. Waarschijnlijk wat irritatie door strandzand. Het ging weer beter daarna. En toen kwam er een bijzonder momentje. Ik zat daar zo en zag een damhert door het bos lopen. Het dier kwam uit het bos, gevolgd door een kleintje en ik denk een jaar oud damhertje. Beide zwart van kleur. Ze stonden met zn drieen op het pad en zagen mij. Ze vluchtten echter niet weg, maar kwamen twijfelend en nieuwsgierig toch steeds dichterbij. Dit was zo'n mooi moment, ik bleef er zowat in. Ze kwamen steeds dichterbij, en toen gebeurde het andere bijna onmogelijke. De enige 2 overige tweebeners in het AWD kwamen net toevallig dat pad uit... Heb ik dat weer, de damherten schrokken op en doken weer het bos in. Thanx for destroying my dream...

Dus liep ik maar een andere kant op richting Kippendellen. Daar stond ook een hinde met een kleintje. Maar die hadden mij eerder gezien dan ik hen, dus ik zag ze nog net wegsprinten. Ben verder langs het van Lennepkanaal gelopen nadat ik eerst nog heel blij was een stukje veld vol wilde oregano te hebben gevonden. Ook stond er overal Sint Janskruid. Ook lekker laat want deze bloeit meestal rond Midzomer, en dat is nu toch al een tijdje geleden. Nou ja ik kom nog wel terug om wat te plukken. Je kunt er namelijk super smeersel van maken voor brandwonden en ander kleine huidbeschadigingen. Het was een kruidige avond :)

Het werd maar eens tijd weer koers te zetten richting uitgang, besloot dat wel via Vinkenveld te doen. Dus helemaal om het Eiland van Rolvers heen. Tussen de koeien zag ik weer een hinde staan met een kalfje. Het was zo lief, deze was heerlijk maf aan het doen terwijl moeder water stond te drinken. Het stuiterde alle kanten op. Ik kon het een tijdje bekijken tot ze achter een heuveltje verdwenen. Liep ik langzaam verder en zag ik nog meer damherten staan. Het kleine stuiterding kwam eventjes op me af, maar zn moeder haalde hem (of haar) weer terug en ze doken het bos in.

Op het Vinkenveld was geen hert te bekennen. Het was op voor vandaag. Er waren vanavond ontzettend veel jonge hertjes te zien, ook eentje die net geboren was, maar de foto was zo wazig (wel herkenbaar maar toch niet om te plaatsen) dus mijn avond kon niet echt stuk.
Via de beuken bij het Beukenbos (duh) weer terug gelopen. Opeens was de levende wereld weer terug. Bij Pannenland zaten ze voetbal te kijken met een hele groep, en ik had vermoeden dat Nederland gescoord had. Wat een kabaal. Maar het was uiteindelijk niet zo. Ach ja ik had het ze absoluut wel gegund na al die moeite en zeker ook meer dan Spanje. Maarja ik zal er verder ook niet wakker van liggen. Ik heb een stressvrije avond gehad van mij mogen ze vaker in de finale staan :)

Amsterdamse Waterleidingduinen 17 juni 2010

Vanavond ben ik weer eens naar het AWD geweest. En ik ben vrij laat gegaan dit keer, het was zulk heerlijk weer, en het was goed vertoeven in het AWD. Het was ook heerlijk rustig.

Natuurlijk begon ik weer vanuit Pannenland, en bij de eekhoorns. Dit keer waren er twee eekhoorns, maar het is me wederom niet echt gelukt ze scherp op de foto te zetten. Deze waren vrij schuw en verdwenen heel erg rap tussen het gebladerte.
Omdat ze zich ook niet meer lieten zien ben ik terug gelopen richting Vinkenveld. Maar het was heel leeg en stil in het bos, geen hert te zien, en bijna geen vogel te horen op een tjiftjaf na. Ik vond het erg jammer, het zag er weinig hoopvol uit met wat foto's thuis te gaan komen.
Via het betonnen inloop kanaal ben ik maar richting duin gelopen, en over Astrids Driftje langs het Zwarteveld kanaal gelopen. Wat een mooi stukje is dat :) En zo heerlijk rustig ook.

Toen ik over gestoken was naar het Middenveld, heb ik daar heel even in stilte gezeten op een duin. Boven me waren zwaluwen actief om libelles te vangen, en ik luisterde even wat naar de vogels die om me heen zongen. Even een momentje om op te gaan in de omgeving. Ik had al best veel gelopen tijdens mijn werk vandaag, en voelde me toch al erg loom in mn benen omdat ik gewoon even geen energie meer in me had omdat ik ook niet zo heel erg veel had gegeten vandaag.

Een eindje doorlopen kwam ik bij paddestoel 23402 uit. Daar zag ik in het water een zwanen koppel met 3 jongen. Ik ging er voor zitten om foto's te maken, het was gewoon even heerlijk om te zien. Een kleintje zat zelfs even bij zn moeder op de rug. Dat zie je ook op een van de foto's.

Maar opeens schrik ik me helemaal wezeloos als er een (rugzak) vos naast me staat. En echt heel erg naast me... hij duikt weg en komt even later weer terug gehobbelt, en komt weer naast me zitten. Ik vind het best... Kennelijk had hij wel last van wormen want hij begon sleetje te rijden wat er heel erg maf uitzag, die vos met 2 achterpoten in de lucht.

Toen sloop hij weg, ik had de aandacht voor de zwanen natuurlijk even verloren, maar die vos niet, en hij dook in het riet. Ik ging in de houding zitten voor wellicht wat mooie foto's van de confrontatie zwaan-vos. Maar... de zwaan had het juist op mij voorzien, en kwam met hoog opgezette vleugels mijn kant op....

De vos was out of sight, en ik besloot maar op te stappen en de natuur hier zn gang te laten gaan. Jammer want ik zat er heel erg lekker en vond het een heel bijzonder moment zo met die vos. Je verwacht het totaal niet en dan zit ie opeens naast je.

Ik ben nog doorgelopen naar de schuilhut, tegen beter weten in, want mn tong hing op de grond, en het was voor niks want er was niks te zien bij de schuilhut. Het was inmiddels ook over 9.00 uur dus tijd om weer richting uitgang te gaan. Via de vaste route, want het eiland van Rolvers zag ik nu even niet zitten omdat ik niet weet hoe je recht naar de step-over loopt. Voor hetzelfde geld loop ik verkeerd en zit ik daar in het donker... Dus ik heb voor het stenen pad gekozen, en voordat ik het koeiengebied in liep, zag ik weer een vos. Maar deze was me te vlug af...

Ik was nu echt zo goed als alleen in het gebied, heerlijk met die ondergaande zon, en de gouden gloed. De heerlijke avond geur van het gras en vocht wat uit de grond weer omhoog trekt. De Maan lichtte inmiddels ook weer steeds meer op, en de hemel kleurde weer roze. Avondrood teder, morgen mooi weder. Maar ik geloof dat het weerbericht het daar niet mee eens was. Nu kwam ik nog wel wat herten tegen, alleen zijn ze nu zo schuw. Het is niet meer zo makkelijk ze mooi op de foto te zetten. Of het licht natuurlijk aan mijn achteruit gaande fotografische aanleg. Hoe beter het materiaal hoe slechter mn foto's worden... Het gaat echt tijd worden voor een cursus. Maar deze foto van de zon vind ik wel mooi, want je ziet de stralen er ook op als je goed kijkt :) En niet zoals meestal een gloeiende bal.

De rammetjes van dit jaar zijn weer gescheiden van de kudde. Hun duistere lot tegemoet gaande, arme dieren... het zal wel sho... laat maar :( Ik vind het zo sneu klinken. Hier waren alle koppen alvast even naar het oosten gericht. Maf om te zien (ik kreeg niet de hele mini kudde erop, maar ze keken allemaal exact dezelfde richting uit).

Ik zag twee oren... oh nee het waren er vier!!!

 En toen ook het kopje er eventjes bij.

En precies rond zonsondergang liep ik het AWD weer uit. Als een van de laatsten. Heerlijk, ik zou willen dat elke avond zo was... maar dan met iets minder muggen.

Amsterdamse Waterleidingduinen 13 juni 2010

Vanmorgen ben ik met de vroege vogel wandeling meegeweest van 5.15 uur. Lekker vroeg en dus hopelijk ook lekker rustig. Dus ik stond te vroeg op want ik had de keus betreft de hond. Of hij ligt nog in coma en ik ga weg en hij heeft nog niks door, of hij is wakker en ik moet hem gauw even uitlaten. Het werd de laatste... Dus heel gauw hond nog even naar buiten en in volle vaart naar Pannenland.

Op de provinciale weg kwam ik al een vos tegen. Die stak over richting de Zilk. Ik had makkelijk even kunnen stoppen en foto's maken, ik was er toch alleen. Maarja ik was iets laat dus ben toch maar doorgereden.

Eenmaal bij Pannenland benauwde de drukte me wel. Ongelooflijk wat een animo... op dit tijdstip. Dus even twijfelde ik of ik wel mee zou gaan. Maar, de gidsen waren met 2 en er zou er nog eentje kunnen komen. Dus werd de groep gesplitst en had ik gelukkig voor de juiste groep gekozen. Geen kakelende kippen. Iedereen hield braaf zn mond verademing.... :) Geen suf geoh dus over onbelangrijke dingen.
De gids vertelde honderduit over de vogels die we hoorden en ik heb heel veel geluiden kunnen plaatsen nu. Zwartkop, rietgors, gekraagde roodstaart, duinpieper, grasmus, en wat allemaal niet meer.

We liepen een stuk over het ruiterpad, en in de velden daar grenzend aan het AWD snapte je eigenlijk wel waarom de boeren zo klagen. Echt bijna honderden damherten en reeen waren op het veld onderweg om het AWD in te trekken. Een eindeloze stroom stak het pad voor ons over.

We zijn weer teruggelopen richting het Vinkenveld. Onderweg vertelde de gids van alles over de geschiedenis, over de bewoning van vroeger in het AWD en de sporen hiervan. Hij vertelde ook over de bloemen en planten en liet ons peperkruid (of zo'n naam) proeven, ja mn mond stond wel in de fik van zo'n blaadje. Gelukkig had ik water bij me :) En we vonden sporen van een marterachtige, had ik dus toch gelijk want we waren in de buurt waar ik eerder al die braakbal/uitwerpselachtig iets had gevonden, wat ik dacht van een boommarter te zijn.

Binnendoor zijn we langs het water richting de moeflons gelopen. In het water kwamen we de snoek nog tegen. Hoe dat beest daar ooit terecht is gekomen is mij een raadsel, evengoed waar dat beest van leeft want er groeit verder niks.

De moeflons lieten zich niet zien, want die zitten niet zo vaak aan die zijde van hun gebied. We zijn daar het begrazingsgebied weer ingetrokken, over het hek heen off the beaten tracks. En dat was het... wat een jungle route tussen de berken door, over koeienpaadjes, tussen de swamps. Heel bijzonder om te zien was het libellenveld. Met de net opgekomende zonnestralen die hun vleugels verlichten leken het net allemaal dansende elfjes. Het zag er zo magisch uit :) Het zat er ook vol met kikkers, en bij een van de verborgen vennetjes werd er ook een kleintje gevangen om te laten zien, en het verschil tussen de bruine en de groene kikker te laten zien.

Ook wat uitleg over de begrazing, over watermunt en lisdodde. Toen werd het een probleem om de uitgang te vinden, want het eiland van Rolvers heeft kennelijk maar een overstap punt aan die zijde van Pannenland, en we moesten dus echt dwars door de duindoorns heenkruipen om daar te komen. smalle glibberige koeienpaadjes volgend kruipend en rupsontwijkend kwamen we toch waar we zijn moeten.
Nog heel even op zoek naar de waterorchis, en wat uitleg over de boomvalk die 's avonds hier acrobatische toeren uithaalt om de libelles te vangen. Die wil ik toch ook nog wel eens zien.

En tja toen was de wandeling ten einde. Ik vond het erg leuk en leerzaam, en hopelijk onthoud ik ook al die namen die bij de vogelgeluiden horen. Volgend jaar schrijf ik me op tijd in voor de cursus (ik snap ook niet waarom AWD maar een cursus ronde per jaar doet als er zo veel animo is...).
En ik was om 9 uur weer thuis. Helaas niet zo veel foto's want het tempo van de groep lag hoog en met zo veel mensen lieten niet alle dieren zich even geduldig zien. Hoewel ik blij ben dat de groep wel heerlijk rustig was. Zoals ik zei, geen kakelende kippen dit keer :)

Misschien ga ik straks nog een keer, maar dan om foto's te maken. :)

Ps als je nog even doorscrolt, is er ook nog een blog over de hunebedden waar ik gister naar toe ben geweest. :) 

Dagje naar Drenthe voor de hunebedden

Vandaag, 12 juni, zijn we met onze opleidingsgroep richting Drenthe vertrokken om wat hunebedden te gaan bezichtigen/aanvoelen. Dat laatste omdat wij natuurlijk de hedendaagse heidenen zijn met onze sterke banden met Keltische cultuur, waar onderanderen het zogenaamde steenknuffelen onderdeel van uitmaakt. Het zijn voor ons namelijk bijzondere krachtplekken. Hunebedden zijn graf monumenten die op sterke energetische plaatsen zijn gemaakt, vaak daar waar leylijnen kruisen. Als je er voor open staat kun je die energie ook echt voelen, dat kan iedereen overigens, want het zal wel niet ontgaan zijn dat je je soms op plekken heel erg fijn voelt, en op andere zonder aanleiding kippenvel over je rug loopt.

Voor ons zijn deze plaatsen dus krachtplekken, waar wij een sterke binding met de Aarde kunnen ervaren, maar ook de kracht van onze voorvaderen. Hun energie ligt daar ook besloten.
Tot zover factor zweverigheid. Maar ik vind toch wel even dat ik dit van te voren moet zeggen omdat anders dit blog misschien een beetje raar overkomt.

Om 12 uur hadden we afgesproken bij het informatie centrum in Borger om daar de meest bezochte hunebed als eerste te bekijken. Na wat gestruin in het winkeltje uiteraard, waar ik wel kon kwijlen over de edelstenen en mineralen die er te koop waren. Het hunebed zelf leed mijns inziens aan Stonehenge syndroom. Aangetast door de vele vaak respectloze bezoekers. Hun energie verstopt achter een dik schild, je moet er moeite voor doen om er in contact mee te komen. Ik hou niet van dit soort plekken, en ik vind het ook respectloos. Zelf zit ik er niet zo mee of er mensen over mn graf zouden rennen klimmen, stuiteren, feestjes geven of wat dan ook, als ik dood zou zijn en begraven tenminste. Maar ik kan me voorstellen dat anderen er anders over denken. Het is een graf, vele mensen vergeten dit. En het hunebed in Borger is een soort versteend klimrek geworden. En geeft me dus hetzelfde gevoel als Stonehenge, erg onbereikbaar. En het zijn plaatsen waar ik door die verstoring gewoon niet altijd even graag wil zijn.

Het volgende hunebed was nummer 32. Het lag midden in het bos, langs een weg. Minder groots en spectaculair dan die van Borger maarja daarom is daar ook het hunebed centrum gebouwd. Hier voelde je tenminste wel wat meer. Maar ik was weer meer bezig met mijn Oh wat ben ik dol op het bos syndroom. De geuren inademend, speurend naar de bewoners.

Het volgende hunebed hebben we niet kunnen vinden. We werden op een smal hobbelig kiezel weggetje gestuurd, waarom wonderbaarlijk wel een blauw ANWB bebouwde kom bord stond. Alsof dit een algemene doorgaande route is. Het hunebed was echter goed verstopt en zijn we voorbij gereden. Leuk al die bladeren maar je ziet zo door de bomen het bos ahum... hunebed niet meer. Dus reden we door naar de volgende. Die was helemaal verlaten middenin het boeren land. Er sprong nog net een ree voor ons neus weg. Het hunebed was er eentje in minder goede staat. Maarja de meeste zijn gerestaureerd. Ik neem aan dat ze in de bouwtijd nog geen ijzer kenden en al helemaal geen perfect ronde buizen waarmee je twee keien op elkaar kunt fixeren... Toch geven de hunebedden me een speciaal gevoel, alsof ik er een keertje alleen zou willen zijn, want ja dan sta ik zelf ook wat meer open.

We zijn verder gereden voor een volgende hunebed. Maar, die was even iets lastiger te vinden. Het lag midden in het bos, en het was er lekker rustig. Ja ik ben een bosmens. Ik ben ook dol op Drenthe, altijd al geweest. En dit is ook het woongebied van mijn geliefde dasjes. Dit hunebed was ook veel minder bezocht. We waren er niet alleen maar de hordes van Borger bleven uit. En dus ervaar je ook meer bij de stenen. Want deze stenen leven nog. Die van Borger ook, maar die sluimeren zoals ik al zei. Moe van de aandacht. Bij dit hunebed waar ik op een steen uit de steencirkel er omheen ging zitten, kreeg ik wel steken in mijn hoofd, die vreemd genoeg verdwenen zodra ik doorliep buiten die steencirkel om. Toch vond ik deze wel het meest indrukwekkend van alle 5 die we bezocht hebben. Omdat deze ook een grafheuvel had begroeid met grassen en bloemen, waarboven vlinders dartelden en jonge vogeltjes. Maar vooral de zoetige geur, soms met een vleug kaneel leek het wel. Een onvervalste boslucht, ik had hier wel uren kunnen blijven. Overigens bleven we hier eerst lijkt wel uren hangen bij de manege in de buurt, tussen de fjorden die buiten stonden. En met het geboren idee om terug te komen om een dagtocht te gaan maken in deze natuur. Ik kan me er nu al op verheugen, de laatste echte buitenrit was 7 jaar geleden in Portugal, 8 uur lang prive dagtocht op een supercoole vrolijke hengst :) OK... ik dwaal af....

En nu ga ik even in de herhaling vallen... ik twijfelde namelijk even aa de volgorde van de bezochte hunebedden. En miste die van Schoonoord en heb die dus dubbel beschreven... Sorry....

Het in mijn ogen mooiste hunebed van vandaag staat in Schoonoord. Nadat we eerst bij de paarden zijn wezen kijken van de huifkar verhuur, zijn we daar heen gelopen. Dit exemplaar sprak me aan, maar ook de omgeving. Het bos rook zo heerlijk ik werd zowat high van de dennengeur, een zoetige walm met een vleugje kaneel. Als ze dit in een flesje konden stoppen... Maar ook de omgeving, de spelende vogels, dartelende vlinders, en bloeiende planten op het grafheuveldeel. Omringt door een steencirkel. Tja ik dacht dat ik wel meer foto's had van dit hunebed, maar kennelijk waren er toch te veel mensen. Ik heb namelijk heel erg een tik om mensloze foto's te willen maken. Ik vind het zo zonde, want als er mensen opstaan, staan ze er meteen ook zo idioot op, met rare houdingen of bekkentrekkend. Nee sorry liever geen foto dan een foto met foute mensen erop. Maar omdat ik toch een foto wil laten zien van dit hunebed, maak ik een uitzondering.

Als laatste zijn we naar Emmen gereden voor een langgraf (goede naam?) hunebed. Een lang hunebed met 2 grafkamers. Ook een indrukwekkend iets.

Vragen die mij opkomen bij bezoek aan de hunebedden is toch altijd het beeld hoe ze ontstaan zijn, de mensenhanden die deze stenen op hun plek hebben gelegd, de rituelen er om heen, hoe zag het landschap eruit. Welke ogen hebben diezelfde steen voor het eerst gezien in de vorm van een hunebed. Ik ben zelf nog geen ster in het horen van het verhaal van de stenen. Ik zou het willen leren maar dat moet allemaal nog komen. Het is voor mij wel duidelijk dat deze streek toch wel een bepaalde binding met me heeft. En daar zullen de dassen wel een rol in meespelen. Over deze laatste... niet gezien tijdens onze bezoeken aan de hunebedden. Maar onderweg naar huis, op de A27 zag ik bij Nunspeet een dier in het weiland, het was vrij groot, dofgrijs gemelleerd. Het was most defenitely geen kat. Mijn eerste indruk was een marmot met een grijze kleurspoeling. Voor mij was dit eigenlijk een moment waar ik heel lang op gewacht heb, hoewel ik niet overduidelijk het gevoel heb dit was een das, komt er eigenlijk geen enkel ander dier in aanmerking. En ga ik er voor mijn gevoel vanuit dat ik gister om 18.03 voor het eerst van mn leven een das heb gezien... Im happy :)

Amsterdamse Waterleidingduinen 11 juni 2010

Groetjes uit het AWD.

Ik was er bijna 2 uur.... maar het was akelig stil. Het enige wat ik heb gehoord is de druppels tegen die op de bladeren vielen. En af en toe de populieren ratelen in de wind.
Ja en ok, heel af en toe een merel, een vink, een lijster en een familie spechten.
Waar ik was? Wat denk je... Pannenland natuurlijk. En ik kwam weer een VVV dier tegen, de VVV eekhoorn. Na ruzie met mn camera (what's new...) omdat het te donker was in het bos (vreemd met dit weer??) heb ik toch nog een redelijke foto. Ik kon hem heel dichtbij naderen, maar 2 wandelaars hebben mijn project om zeep geholpen om langer dan 3 minuten te wachten tot de eekhoorn terug kwam. Tja eekhoorns hebben een slecht korte termijn geheugen, dus die was verdwenen...
Dus weer geen enerverende dag. Ik heb goede hoop voor morgen (ja nu echt als het goed is... en ik ben echt chick on a mission in Badgerland. :) Ok niet overdrijven want als het donker word, ben ik alweer thuis denk ik...
Anyway mijn foto's van vanmiddag:

Een vinkje die vol overgave zat te zingen en meteen mijn eerste bijna goed scherpe vogelfoto op afstand. YEAH ook al is het maar een vink... er was niet veel meer in de aanbieding vandaag op vogel gebied. Of ik moet mijn razendscherpe spechtenkop achter boomstam foto plaatsen *grinn...

Vingerhoedskruid. Een close-up waarvoor ik meters afstand moest nemen. Ja mijn volgende missie is een echte goede macrolens, dat zou ik geweldig vinden :)

De hoofdrolspeler van vandaag :) Zoveel foto's gemaakt van hem en de ekster en alleen deze is gelukt... Maar ik weet nu dat de eekhoorns op deze stam gevoerd worden en je tot op een meter bij ze kunt komen als je het rustig aan doet :)

Geen dassen, helemaal geen foto's van dit weekend.

Helaas ging de excursie naar de dassen niet door. Ik kan wel zeggen dat ik daar heel erg van heb gebaald, omdat ik er zo naar uitkeek. Maar het is even niet anders.
En het AWD als alternatief was me echt te heet om heen te gaan, en ook te druk, want AWD mijd ik in de zomermaanden, tenzij ik er voor 7 uur ben. Ik ben er wel zondagmiddag heel even heen geweest, toen ik er heen ging was het nog droog, toen ik uit de auto stapte spetterde het. Maar in een beukenbos blijft het lang droog. Ik heb geduldig gewacht op eekhoorns, tevergeefs. En ben na een uurtje weer richting huis gegaan. Ik was nog steeds droog. Een weinig indrukwekkend weekend dus qua natuur... :( Misschien aankomende week weer wat vaker, maar de voorspellingen zijn niet best.

Vanavond nog wel even van natuur in eigen buurt genoten, zonder camera. Er zitten meer vogels en dieren dan ik dacht hier op het plein. Ik hoorde een verontwaardigde egel knorren dat de hond te dichtbij kwam, en er vlogen kleine vleermuisjes over en weer in hun jacht op motten en vliegjes. Ik heb ze verzocht naar het Keukenhofbos te gaan, en daar die zoemdingen te verwijderen, maar ze zullen wel niet luisteren :)
Ook heb ik de vreemde vogel gezien die denkt dat ie merel, kievit, halsbandparkiet, roodborst en ja zelfs een buizerd is. Wat een onzin kraamt die vogel uit... :) En ik baalde dat ik mn camera niet bij me had, want hij zat mooi in een fotoshot. GRRRR.... zie ik eens die vogel die zich altijd verstopt, heb ik geen camera bij me, zelfs niet die van mn mobiel. Maar het was al half schemer dus het had toch niks geworden. Ik ga morgen wel nog een keer kijken, als het niet regent. Zijn onzinverhalen herken je toch wel.

En er zat een merel heel lief naast me te zingen :) Merels zitten hier echt belachelijk veel, en rond schemertijd is het een groot merel koor hier. Soms hoef je niet ver weg voor mooie dingen. Ja een damhert zal ik hier niet zo gauw tegenkomen, das waar... een vos zou kunnen, maar is ook niet waarschijnlijk. Maar zo dicht bij de polder komt de natuur toch best dichtbij. 

En das even een update. Ik leef nog... misschien morgen weer foto's want ik blijf hopen dat het morgenochtend droog is. En dan ga ik lekker heel erg vroeg naar... geen idee eigenlijk nog. De hond gaat in ieder geval niet mee. Want ik heb nog steeds alien like handen van die klere bloodsuckers omdat ik de hond een plezier dacht te doen. En ik heb mezelf ook toegetakeld dat ik een flinke wond op mn hand heb, en natuurlijk is/zijn de voornaamste rede geen tick infested hond meer in huis en geen gejammer en gezeur als ik stil sta :) Nee ik ga lekker alleen, in alle rust.

Keukenhofbos 4 juni 2010

Vandaag de hond maar eens een plezier doen om een vroege wandeling in het Keukenhofbos te gaan doen. Om 7 uur was ik de eerste, wat een vogels die zingen!!!
Eerst ben ik via het grote zijpad maar richting kasteel gelopen, daar zongen veel vogels, en heb ik nog even getwijfeld of ik het vlinderpad op zou gaan. Honden mogen daar niet in maar omdat er nog niemand was, waarom zou ik dan moeilijk doen? Besloot het toch maar niet te doen en hier heb ik even geprobeerd wat vogeltjes op de foto te zetten, en een haas die ik in het weiland zag zitten. Maar het was te ver...

De hond is een neuroot, zodra ik stil sta begint ie te jammeren. Hij jammert eigenlijk altijd, ook als hij slaapt. Maar ik stond op het bruggetje en was als de dood dat die gek er vanaf zou vallen, en zien hem dan nog maar op het droge te krijgen met wallen van een meter hoog.... Dus nee, ben toch maar verder gelopen.

Ik kwam weer in het bos uit, en wilde nog even bij mn beukenboom langs. Daar was ik echter totaal niet welkom... een zoemend welkomst commitee jaagde me er heel gauw weg. En het was er juist zo mooi want het was dampig en de zonnestralen vielen zo mooi op de bosgrond. Ik baalde echt zo gruwelijk, maar de muggen stoken door mn kleding heen, dus ik ben heel gauw doorgelopen met mijn jammer orkest in kielzog.
Er waren overal wel muggen, rede voor mij om voorlopig niet terug te komen, en het is vreemd, want zo veel water is er niet in dit bos. Zeg maar niks. Het enige water is de sloten rond de weilanden naast het bos. Maarja, je hebt het laarzenpad en dat heet ook niet voor niks zo... ze zullen daar wel vooral vandaan komen.
Bij de reiger kolonie was het net voedertijd, ma kwam terug met een lading kuikentjes (vermoed ik...) en 4 grote klepperbekken beginnen de strijd. Ze zijn al bijna vliegklaar zo groot zijn ze. En volgens mij zat er ook eentje naast het nest. Ik kon geen foto's maken, want ik had tegenlicht. En tja... de muggen he.... om gestoord van te worden.
Verderop liepen er 2 ganzen/eenden in het bos. Vreemd gezicht. Ik had ruzie met mn camera want alle foto's werden zo donker ondanks de flitser. Ik kreeg het niet voor elkaar dat te veranderen. Ben benieuwd naar de foto's. Die moet ik nog van mn camera trekken. En vooral, wat voor vogels waren dit?  Later: Het waren Nijlganzen. Logische plek midden in het bos....

Ik ben toen weer naar de uitgang gelopen, in de weide liep dezelfde haas weer rond, geprobeerd daar wat foto's van te maken, maar hij zat vrij ver weg.

Eenmaal thuis had de hond ook nog een verrassing. Behalve de modderzwarte poten, had hij ook een halve kolonie teken meegenomen. Dus het idee om alleen pootjes te wassen, werd helemaal wassen. Hopelijk heb ik de meeste weg kunnen spoelen. Het waren grote jongens. Ik ga zo maar eventjes tekenspul halen voor de rest, en mn huis grondig stofzuigen. Anders hebben mn konijnen ze straks ook, en die zijn wat lastiger met controleren op teken. Bah en voor mezelf... mijn handen waren niks vergeleken met een zware pokkenaanval... dikke bulten van al die muggen die massaal op mijn handen hadden gestort. En nooit jeuken muggenbulten, behalve deze keer. 3 dagen last van gehad :( Leuk hoor... Mij moeten ze normaal nooit hebben, maar als je de enige in het bos bent, dan ben ik opeens wel in de smaak gevallen.