Dagje naar Drenthe voor de hunebedden

Vandaag, 12 juni, zijn we met onze opleidingsgroep richting Drenthe vertrokken om wat hunebedden te gaan bezichtigen/aanvoelen. Dat laatste omdat wij natuurlijk de hedendaagse heidenen zijn met onze sterke banden met Keltische cultuur, waar onderanderen het zogenaamde steenknuffelen onderdeel van uitmaakt. Het zijn voor ons namelijk bijzondere krachtplekken. Hunebedden zijn graf monumenten die op sterke energetische plaatsen zijn gemaakt, vaak daar waar leylijnen kruisen. Als je er voor open staat kun je die energie ook echt voelen, dat kan iedereen overigens, want het zal wel niet ontgaan zijn dat je je soms op plekken heel erg fijn voelt, en op andere zonder aanleiding kippenvel over je rug loopt.

Voor ons zijn deze plaatsen dus krachtplekken, waar wij een sterke binding met de Aarde kunnen ervaren, maar ook de kracht van onze voorvaderen. Hun energie ligt daar ook besloten.
Tot zover factor zweverigheid. Maar ik vind toch wel even dat ik dit van te voren moet zeggen omdat anders dit blog misschien een beetje raar overkomt.

Om 12 uur hadden we afgesproken bij het informatie centrum in Borger om daar de meest bezochte hunebed als eerste te bekijken. Na wat gestruin in het winkeltje uiteraard, waar ik wel kon kwijlen over de edelstenen en mineralen die er te koop waren. Het hunebed zelf leed mijns inziens aan Stonehenge syndroom. Aangetast door de vele vaak respectloze bezoekers. Hun energie verstopt achter een dik schild, je moet er moeite voor doen om er in contact mee te komen. Ik hou niet van dit soort plekken, en ik vind het ook respectloos. Zelf zit ik er niet zo mee of er mensen over mn graf zouden rennen klimmen, stuiteren, feestjes geven of wat dan ook, als ik dood zou zijn en begraven tenminste. Maar ik kan me voorstellen dat anderen er anders over denken. Het is een graf, vele mensen vergeten dit. En het hunebed in Borger is een soort versteend klimrek geworden. En geeft me dus hetzelfde gevoel als Stonehenge, erg onbereikbaar. En het zijn plaatsen waar ik door die verstoring gewoon niet altijd even graag wil zijn.

Het volgende hunebed was nummer 32. Het lag midden in het bos, langs een weg. Minder groots en spectaculair dan die van Borger maarja daarom is daar ook het hunebed centrum gebouwd. Hier voelde je tenminste wel wat meer. Maar ik was weer meer bezig met mijn Oh wat ben ik dol op het bos syndroom. De geuren inademend, speurend naar de bewoners.

Het volgende hunebed hebben we niet kunnen vinden. We werden op een smal hobbelig kiezel weggetje gestuurd, waarom wonderbaarlijk wel een blauw ANWB bebouwde kom bord stond. Alsof dit een algemene doorgaande route is. Het hunebed was echter goed verstopt en zijn we voorbij gereden. Leuk al die bladeren maar je ziet zo door de bomen het bos ahum... hunebed niet meer. Dus reden we door naar de volgende. Die was helemaal verlaten middenin het boeren land. Er sprong nog net een ree voor ons neus weg. Het hunebed was er eentje in minder goede staat. Maarja de meeste zijn gerestaureerd. Ik neem aan dat ze in de bouwtijd nog geen ijzer kenden en al helemaal geen perfect ronde buizen waarmee je twee keien op elkaar kunt fixeren... Toch geven de hunebedden me een speciaal gevoel, alsof ik er een keertje alleen zou willen zijn, want ja dan sta ik zelf ook wat meer open.

We zijn verder gereden voor een volgende hunebed. Maar, die was even iets lastiger te vinden. Het lag midden in het bos, en het was er lekker rustig. Ja ik ben een bosmens. Ik ben ook dol op Drenthe, altijd al geweest. En dit is ook het woongebied van mijn geliefde dasjes. Dit hunebed was ook veel minder bezocht. We waren er niet alleen maar de hordes van Borger bleven uit. En dus ervaar je ook meer bij de stenen. Want deze stenen leven nog. Die van Borger ook, maar die sluimeren zoals ik al zei. Moe van de aandacht. Bij dit hunebed waar ik op een steen uit de steencirkel er omheen ging zitten, kreeg ik wel steken in mijn hoofd, die vreemd genoeg verdwenen zodra ik doorliep buiten die steencirkel om. Toch vond ik deze wel het meest indrukwekkend van alle 5 die we bezocht hebben. Omdat deze ook een grafheuvel had begroeid met grassen en bloemen, waarboven vlinders dartelden en jonge vogeltjes. Maar vooral de zoetige geur, soms met een vleug kaneel leek het wel. Een onvervalste boslucht, ik had hier wel uren kunnen blijven. Overigens bleven we hier eerst lijkt wel uren hangen bij de manege in de buurt, tussen de fjorden die buiten stonden. En met het geboren idee om terug te komen om een dagtocht te gaan maken in deze natuur. Ik kan me er nu al op verheugen, de laatste echte buitenrit was 7 jaar geleden in Portugal, 8 uur lang prive dagtocht op een supercoole vrolijke hengst :) OK... ik dwaal af....

En nu ga ik even in de herhaling vallen... ik twijfelde namelijk even aa de volgorde van de bezochte hunebedden. En miste die van Schoonoord en heb die dus dubbel beschreven... Sorry....

Het in mijn ogen mooiste hunebed van vandaag staat in Schoonoord. Nadat we eerst bij de paarden zijn wezen kijken van de huifkar verhuur, zijn we daar heen gelopen. Dit exemplaar sprak me aan, maar ook de omgeving. Het bos rook zo heerlijk ik werd zowat high van de dennengeur, een zoetige walm met een vleugje kaneel. Als ze dit in een flesje konden stoppen... Maar ook de omgeving, de spelende vogels, dartelende vlinders, en bloeiende planten op het grafheuveldeel. Omringt door een steencirkel. Tja ik dacht dat ik wel meer foto's had van dit hunebed, maar kennelijk waren er toch te veel mensen. Ik heb namelijk heel erg een tik om mensloze foto's te willen maken. Ik vind het zo zonde, want als er mensen opstaan, staan ze er meteen ook zo idioot op, met rare houdingen of bekkentrekkend. Nee sorry liever geen foto dan een foto met foute mensen erop. Maar omdat ik toch een foto wil laten zien van dit hunebed, maak ik een uitzondering.

Als laatste zijn we naar Emmen gereden voor een langgraf (goede naam?) hunebed. Een lang hunebed met 2 grafkamers. Ook een indrukwekkend iets.

Vragen die mij opkomen bij bezoek aan de hunebedden is toch altijd het beeld hoe ze ontstaan zijn, de mensenhanden die deze stenen op hun plek hebben gelegd, de rituelen er om heen, hoe zag het landschap eruit. Welke ogen hebben diezelfde steen voor het eerst gezien in de vorm van een hunebed. Ik ben zelf nog geen ster in het horen van het verhaal van de stenen. Ik zou het willen leren maar dat moet allemaal nog komen. Het is voor mij wel duidelijk dat deze streek toch wel een bepaalde binding met me heeft. En daar zullen de dassen wel een rol in meespelen. Over deze laatste... niet gezien tijdens onze bezoeken aan de hunebedden. Maar onderweg naar huis, op de A27 zag ik bij Nunspeet een dier in het weiland, het was vrij groot, dofgrijs gemelleerd. Het was most defenitely geen kat. Mijn eerste indruk was een marmot met een grijze kleurspoeling. Voor mij was dit eigenlijk een moment waar ik heel lang op gewacht heb, hoewel ik niet overduidelijk het gevoel heb dit was een das, komt er eigenlijk geen enkel ander dier in aanmerking. En ga ik er voor mijn gevoel vanuit dat ik gister om 18.03 voor het eerst van mn leven een das heb gezien... Im happy :)