Oostvaardersplassen 23 mei 2010

Vandaag ben ik met een aantal andere AWD liefhebbers naar de Oostvaardersplassen geweest. Het was de eerste snikhete dag van het jaar, strakblauwe hemel en een genadeloze zon die mij weer een geweldig souvenir heeft meegegeven (een gloeiend rooie kop). Maar het mocht de pret niet drukken.

We hadden als startpunt het informatiecentrum. Vandaar uit zijn we het natuurgebied ingelopen, waar we al meteen kennis maakten met een prominente gast van de Oostvaardersplassen, de blauwborst.
Mijn camera is niet bepaald vogelvriendelijk dus ik kan weinig mooie vogelfoto's produceren tenzij ze binnen 5 meter afstand zijn, maar ik heb er toch eentje enigszins herkenbaar op de foto gekregen. Ik kan hem niet croppen want dan word ie wazig omdat ik al maximaal heb ingezoomd.

Even verderop waag ik me aan een merel die boven me in een boom zit. Die zit wat dichterbij, en merels heb ik zelf ook wel iets mee. Ze zijn zo gewoon maar toch, ik ben dol op ze.

Nadat we nog veel meer blauwborsten, karekieten en merels tegen waren gekomen, kwamen we bij een eerste schuilhut. Al het grote wild was heel ver weg, en ik zag de kansen niet zo om Koniks te gaan zien, wat ik heel graag wilde. Ze waren zeker een kilometer ver weg te zien.

Aan de overkant van het water was een mega groep ganzen omslachtig bezig. Terwijl ze gewoon om hun weiland heen konden zwemmen, gingen ze allemaal massaal aan land en in colone staken ze het weiland over om daar het water weer in te gaan, om hetzelfde weer te herhalen met een volgend stuk weiland. Zwemles voor jonge gansjes denk ik... Verder lagen er nog 2 karkassen, maar daar kwamen geen bijzondere vogels op af dit keer. Andere vogels die we zagen waren de zilverreiger en lepelaar. Die ik helaas niet zelf op de foto kon zetten. De frustratie komt dan steeds weer verder naar boven dat ik baal dat ik geen normale baan heb en me dingen kan veroorloven die het leven een stuk leuker maken. Sorry dat was even een pessimistische inslag ;)
En er waren veel buizerds. Ook hebben we het geluk gehad dat familie vos op stap buiten de burcht was. Een happy familie met 4 welpjes die rond aan het dollen en rollen waren in het heerlijke zonnetje. Ook zij waren heel ver weg en kon ik geen foto's van maken. Zelfs diegenen met goed zoombereik hadden er moeite mee. Maar met het blote oog waren ze redelijk te volgen als oranje bewegende objecten. En met een verrekijker kom je ook de pluizige kleintjes met hun fluffy oren wel duidelijk zien. Een mooi moment dus :)
Nadat de vossen weer in het hol verdwenen waren, liepen we door richting de volgende schuilhut. Op weg daarheen vonden we een pimpelmezen nest in een holle boomstam. Moeders vloog af en aan met dikke larven en wormen. In de stam waren de opengesperde snaveltjes duidelijk zichtbaar.

Aangekomen bij de schuilhut was er niet zo heel veel te zien buiten, behalve weer het groot wild wat heel ver weg was. Naast de hut lag een kop van een edelhert, en een voorpoot. Luguber gezicht, maar het is de natuur. Het was vast zo erg niet meer als in de winter toen er zo veel dieren dood zijn gegaan door de honger.

Nadat we in de schuilhut even een korte pauze hadden, zijn we weer verder gelopen, de grote vlakte op. Een mooi contrast, al die wit bloeiende meidoorns eenzaam tegen een strakblauwe lucht en gele rietkragen en groen gras.

In de verte zag ik tot mijn vreugde een kudde Konikpaarden. Maar ik dacht dat we er vast niet bij konden, ik had gelezen dat ze namelijk in het afgesloten gebied staan, dat je er niet bij kunt. Ik ben hier nog nooit geweest en nam dat dus aan. Maar ik had wel de (verse) sporen van Koniks gezien, dus twijfelde toch wel over deze informatie. Dus waagden we ons er eerst aan om door een kleuterschool voor ganzen heen te lopen. Een groep van honderden ganzenkuikens vormden een groot pluizig tapijt. Ik was er van overtuigd dat ik er meer foto's van had, maar helaas... Dat blijkt niet zo te zijn. Dus maar deze met een klein plukje wat gauw het water in rent.

Ik loop door naar de Koniks. Ik ben altijd al gefascineerd geweest door het natuurlijke kuddegedrag van paarden. Maar in Nederland zijn er maar weinig kuddes die echt volgens natuurlijke hierarchie werken. Bij de Koniks kon ik dus mn hart even ophalen.

Een beetje aftastend loop ik er dan wel heen natuurlijk. Probeer als eerste de dominante hengst te spotten, je kan maar beter weten waar die uithangt. Maar, naar later bleek was die verstopt in het riet. Ik liep langzaam en voorzichtig richting het eerste Konik paard, een merrie met een veulentje van ongeveer 4 weken oud. Ze blijven rustig doorgaan met hun dagelijkse sores en ik maak wat foto's van hen.

Toen kwam opeens de volgende jongen vanuit het riet te voorschijn:

The big boss. Nou ja big boss... hengsten zijn dat niet bepaald, want the big boss is de oudste merrie. Een hengst is er alleen voor de nakomelingen en voor bescherming. Voor de rest volstrekt nutteloos, behalve als je mooie foto's wilt en daar zorgt deze jongen wel voor.
Terwijl ik hem verder laat voor wat het is omdat hij zn eigen weg zocht, bewonder ik het veulentje nog eventjes. Maar deze hengst liep in een grote boog om me heen naar een andere hengst. Nu snapte ik even het 'gevaar'. Veulentje 4 weken... dan is mams dus weer (bijna) hengstig en daar moet om geknokt worden. Dus ik draai me om om niet uit het oog te verliezen waar de hengst mee bezig is, en zie op 3 meter voor me de nekken al naar de grond gaan. Ze springen tegen elkaar op en even voel ik me niet veilig en doe een paar stappen terug. Ondertussen staan alle voeten weer op de grond, maar de onrust is nog niet voorbij. Er komt nog een hengst opdagen en die rent bijna zo vlak voor me langs dat ik hem zowat aan kon raken. Ik maak foto's op goed geluk  terwijl ik meer afstand neem (want ik ga uiteraard voor geen goud mn leven riskeren door de camera voor mn zicht te houden) van de hengsten die elkaar nog steeds aan het aftroeven zijn, de merrie met veulen opjagen en de hele kudde in onrust gooien. En wij? Wij staan er tussenin, foto's makend. Met aan de ene kant de hengsten en aan de andere kant de merries en jaarlingen.

De rest kijkt op een afstandje toe.

Dat de hengsten kans maken bij de merrie is uitgesloten. Omdat ze haar veulen nog moet voeden zal ze voorlopig nog geen hengst toestaan, maarja hormonen.... Bij paarden zijn de vrouwen toch altijd de baas al zou je dat niet denken. De paardenwereld is in feite een vrouwenwereld. Alle wijsheid voor het overleven zitten bij de merries. En de hengsten leven puur op hun hormonen en instincten.
Dit zo aanschouwen geeft onwijze energie het voelt enorm indrukwekkend om dit zo voor je af te zien spelen. Toch kwam de derde hengst met zijn hoofd laag bij de grond onze kant op. En hij bedoelde het niet zo zeer als aanval, maar als signaal om te zeggen dat dit serious business is, en je beter op afstand kunt blijven. En ik respecteer dit ook zo. Ik voelde de boodschap en liet de Koniks verder met rust. De rest niet maar dat zijn eigen consequenties. Paarden zullen je niet zo gauw doelbewust aanvallen behalve als je er echt om vraagt, maar voor mij voelde het tijd om door te gaan. 

We liepen verder door en vonden een eenzame edelhert dame. Mijn gevoel zei meteen dat dit niet klopt en dat dit toch een van de schaduwzijdes van de natuur is. Sommige dieren moeten hun leven opofferen om anderen voort te laten leven. Het is niet normaal dat een vrij schuw dier als een edelhert hier helemaal alleen langs het wandelpad ligt. Ook niet als ze wat ligt te herkauwen. Dit dier heeft een poot gebroken, heeft barensnood of wat dan ook. Maar ze kan niet door, en ligt hier dus een eenzame dood op te wachten. En dat is soms best moeilijk te verkroppen, je zou het dier willen helpen omdat het gezond oogt. Maar ik geloof in de wet van de sterkste overwinning. Dit dier is een zwakke schakel in de evolutie en Mother Nature haalt deze schakel weg. Natuurlijk zou ik liever zien dat een boswachter of iemand het ergste lijden komt voorkomen. Maarja afgelopen winter is wel bewezen dat niemand daar iets mee doet.
Arm dier... laat ik hopen dat ik er met mn gevoel naast zit, en dat ze nu weer fier om 4 poten staat, tussen haar soortgenoten.

We lopen weer verder terug naar het informatie centrum. Onderweg kom ik nog een fuut tegen die op de foto wil. Althans het is me gelukt.

Weer bij de in/uitgang hebben we wat gegeten en is een groot deel van de groep nog een keer het gebied ingegaan omdat het nog vrij vroeg was.  Ik ben met Thessa bij de uitgang gebleven, het lopen even zat zijnde. We hebben nog even bij de schuilhut gekeken, wat gezeten, ijsjes gegeten en nog een klein stukje terug gewandeld, waarbij Thessa een gruwelijk mooie close up gemaakt heeft van een blauwborst die voor ons op een stronk kwam zitten. Met een dikke worm in de snavel vloog het weer weg, achtervolgd door enkele kleine pieties. Een blauwborst met kleintjes :) So cute! Ze hadden nog geen blauwe borst meen ik.
En ik heb nog een foto gemaakt van een bizare zwavelzwam. Het is net een soort gestapelde gebakken ei aan een boomstronk.

En tussen de madeliefjes vond ik nog een icarusblauwtje. Waarom niet blauw? Omdat dit een vrouwtje is, en die zijn bruin.

Ongeduldig zijn ze wel... Net als ons, want we werden het wachten een beetje zat. Met die gloeiende zon in je gezicht. Hebben we ook nog eventjes op een vlonder aan het water gezeten, in de hoop daar ook nog een kleine karekiet op de foto te krijgen. Vreemd genoeg vond ik er eentje tussen mn eigen foto's. Ik blij :)

En toen de groep compleet was, zijn we met de auto nog even langs een uitkijkpunt langs het spoor gereden. Met mooi zicht op de vossenburcht, en de familie vos was weer buiten. Alleen lagen ze nu wel bij de achterste uitgang. Dus nog steeds niet dichterbij dan bij de schuilhut. Ach ik heb ze met blote oog kunnen zien, de herinnering is toch belangrijker dan de foto, want die kan iedereen aan je geven, en een ervaring/herinnering niet. :)

En nadat we bij het volgende uitkijkpunt niks bijzonders aantroffen, kwam de dag ten einde. Wat een ervaring! Het is niet dat ik het gebied mooi vind, ik heb niet zo veel met dit polderland. Ik ben meer van de (oer)oude bossen. Maar zo ontzettend veel moois gezien qua vogels en groot wild, en de hele wenslijst is ook vervuld. Als ik de raaf, zeearend en gier buiten kijf houd, want dit zijn soorten die hier uiterst zeldzaam zijn.

Ik ben benieuwd naar een volgend wandel uitje :) Maar eerst nog naar de Ardennen en Drenthe. Can't wait!!! Tot die tijd is het weer AWD.

Meer foto's staan in mijn Picasa webphoto book.

Picasa van Luana Oostvaardersplassen